Kalabalıklar içinde kaybolmak, yalnızlık…
O kadar büyür ki bazen içimize sığmaz.
Günümüzün en büyük sorunlarından biri olması onlarca nedenden dolayı kaçınılmazdır.
Nereye gidersek gidelim yalnızlık eninde sonunda yakamıza yapışır.
Ne garip ki; küreselleştikçe iç içe geçeceğimizi düşünürken, dahada yalnızlaşırız. Dahada yok oluruz.
İnsan olmanın gereklerini yapamaz hale geliriz sonunda. Herkesin kendi iyiliği için çalıştığı, kendi çıkarları için köleleştiği bir toplum olur çıkarız. Kapitalizmin bize dayattıkları törelerimiz olmaya başlar. Adam Smith’in gizli eli bile dünyamızı düzeltmek için uzanmaz…
Hep daha fazlasını istemeye başlarız, hep daha iyisini…
Yalnızlaştığımız için küfrederiz! Sebebini dışarıda ararız, doğruları içeride aramak dururken hep başkalarının yaptıklarına laf ederiz.
Doğaldır ki en sonunda promosyon yaşantılar haline geliriz. Bu gidiş yüzünden o kadar yalnız kalırız ki kendimizi birilerine teslim etmek istediğimizde bize arka bahçesindeki binlerce insanı gösterip, yer bulabilirsen gel der. Ne olursan ol gel , ne olursan ol…
